شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این بیت شعری از شاعر به بیان عشق و وابستگی عاطفی او به معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دوستی و محبت معشوق برای او مانند قبله‌ای است که به آن روی می‌آورد. او احساس می‌کند که حقیقتاً تنها در هوای معشوق زنده است و در غیاب او هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند جای او را پر کند. به عبارت دیگر، رضایت و خوشنودی از معشوق برای او از همه چیز با ارزش‌تر است.
قبله ست به دوستی ندای تو مراجانست به راستی هوای تو مرا
هوش مصنوعی: به سمت محبت و دوستی تو توجه دارم، وجود من به حقیقت نیازمند هوای توست.
امروز چو کس نیست به جای تو مرادر جمله چه بهتر از رضای تو مرا
هوش مصنوعی: امروز که هیچ‌کس به جای تو نیست، هیچ چیزی برای من بهتر از رضایت و خوشنودی تو نیست.