شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این ابیات به تمجید از یک شخصیت برجسته یا ملکه اشاره دارد. شاعر با بیان زیبایی‌ها و توانایی‌های این شخص، او را معرفی می‌کند و به نوعی از خصلت‌های مثبت و جذاب او سخن می‌گوید. به نظر می‌رسد که این شخصیت به نوعی منبع خوشبختی و نعمت برای دیگران است، و شاعر جان خود را فدای او می‌کند.
بر آب روان بخت روانت ملکاقادر شده چو بخت جوانت ملکا
هوش مصنوعی: سرنوشت تو مانند آبی در حال حرکت است، ای ملک، و حالا بر تو حاکم شده است، همچنان که بر سرنوشت جوانانت نیز حاکم بوده است.
ملکست شکفته بوستانت ملکاجان ملکان فدای جانت ملکا
هوش مصنوعی: ای پادشاه، باغ تو در حال شکوفایی است و جان پادشاهان نیز فدای جان تو میشود.