شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شوق و بی‌قراری فردی است که هر شب به امید یاد محبوبش، خواب را بر خود حرام کرده و بی‌تابی می‌کند. او در خواب هم به محبوب خود فکر می‌کند و ناراحتی‌اش از دوری و بی‌روزیش را ابراز می‌کند. شاعر در نهایت از خدا می‌خواهد که حال او را درک کند و از این وضع نجاتش دهد.
ای دوست به امّید خیالت هر شباین دیده‌ی گرینده نخسبد ز طرب
هوش مصنوعی: ای دوست، به خاطر امید به یاد تو، هر شب این چشمان اشکآلود من از شادی خواب نمیبرد.
در خواب همت نبیند ای نوشین‌لببی‌روزی‌تر ز من که باشد یا رب
هوش مصنوعی: در خواب هم نمیتواند به آرزوهایش برسد، ای عزیز با لبان شیرین، که از من بدبختتر کسی نیست، ای خدا!