شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و غم فراق معشوق سخن میگوید. او تمام شب را در غم و اندوه سپری کرده و به حالت عزا و ناراحتی در زانو نشسته است. او احساس میکند که همچون سنگی بیاحساس و سرد شده است.
تن در غم هجر داده بودم همه شبو از انده تو فتاده بودم همه شب
هوش مصنوعی: تمام شب را در غم دوری تو سپری کردم و به خاطر اندوه تو بسیار ناراحت و دلزده بودم.
سر بر زانو نهاده بودم همه شبگویی که ز سنگ زاده بودم همه شب
هوش مصنوعی: تمام شب را بر زانو نشسته بودم، گویی مانند سنگ بیحرکت و سرد بودم.