شمارهٔ ۲۸ - مسعود سعد سلمان

من غرقه ز خون دیده بودم همه شببالله که هوا ندیده بودم همه شب

از شادی دل رسیده بودم همه شبدر سایه غم خزیده بودم همه شب

تا نرگس تو چو گل شد و گل بیخوابوز آتش روی تو روان بود گلاب

تابیده به پیش رویت آن زلف بتابچون باده بر آبگینه بر روی تو آب