شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت چشمان معشوقش (بادام) و لب‌های او (پسته) اشاره می‌کند. او از درد و جراحتی که عشقش به او وارد کرده صحبت می‌کند و در عین حال به شیرینی و لطافت وجود معشوقش نیز اشاره می‌نماید. به طور کلی، ابیات احساس عمیق و دل‌تنگی شاعر را نسبت به معشوق نشان می‌دهند.
بادام دو چشم تو دلم زار بخستپسته دهنت جراحتش زود ببست
هوش مصنوعی: چشمانت مانند بادام است و دل من از بیتابی به حال زار افتاده است. دهانت مانند پسته است و زخم آن به سرعت بهبود مییابد.
ز آن بود مرا گله ازین شکرم هستای پسته تو شیرین بادام تو مست
هوش مصنوعی: من از شیرینی تو ناله دارم. ای پسته، تو شیرینتری از بادام و آنقدر مستکننده هستی که نمیتوان از تو گله کرد.