شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق و دلتنگی شاعر برای محبوبش است. شاعر در تمام شب‌ها به یاد و خیال زیبایی‌های محبوبش می‌افتد و حتی اگر شب‌ها تاریک و سخت باشند، امیدش به نور و روشنایی که از حضور محبوب به دست می‌آید، او را تسکین می‌دهد. زلف‌های محبوبش نیز بوی دلنشینی دارند که به خاطر آن دلش شاد می‌شود.
مونس همه شب خیال دلجوی تو بوددر چنگ نه زلف غالیه بوی تو بود
هوش مصنوعی: تمام شب تنها دلخوشیام خیال تو بود و در چنگال زلف‌های خوشبو به یاد تو بودم.
هر چند شبی سیه تر از موی تو بودامید به آفتاب چون روی تو بود
هوش مصنوعی: هرچند شب‌ها تاریک و سیاهتر از موی تو بودند، اما همچنان امیدم به طلوع آفتاب مثل چهره تو روشن بود.