شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر احساس اسارت و محدودیت را بیان می‌کند که گردون (آسمان یا سرنوشت) او را در بند کرده است. او از این که به چه دلیل چنین حالتی دارد و این بندها او را از دیدن زیبایی‌های جهان منع کرده، سوال می‌کند و در آرزوی دیدن زیبایی‌های زندگی است.
گردون همه در بند گرانم دارداز بهر چه را همی چنانم دارد
هوش مصنوعی: آسمان همه چیز را به سختی در کنترل دارد، اما علت این که چرا این گونه رفتار می‌کند، برای من مشخص نیست.
از چشم جهان همی نهانم دارددر آرزوی روی جهانم دارد
هوش مصنوعی: من از دیدگان دنیا پنهانم، اما دل در آرزوی زیبایی‌های این جهان دارم.