تناجی
مسعود سعد سلمان

شمارهٔ ۱۳۷

چون در چشمم ز حسن تو زیبی زدآن تافته زلف بر دلم شیبی زد
اندیشه چو باروی تو آسیبی زداز دور زنخدان توام سیبی زد