شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس بی‌نیازی و نداشتن نیاز به غذا و آب سخن می‌گوید. او می‌گوید اگر خون جانش را تامین نکند، چه کسی می‌تواند به او قوت و نیکی بدهد. همچنین، او از نداشتن آزادی و محبوس بودن در زندان صحبت می‌کند و اینکه در این وضعیت هیچ چیز برایش مفید نیست. در نهایت، او احساس ناتوانی و عدم دسترسی به ضروریات زندگی را بیان می‌کند.
گر خون نشود قوت جانم که دهدده سال به اطلاق زبانم که دهد
هوش مصنوعی: اگر خون من نشود انرژی بخش جانم، پس چه چیزی می‌تواند ده سال از عمرم را به زبان بیانی آزاد و بدون مانع ببخشد؟
در زندان نهان رایگانم که دهدآبم متعذرست نانم که دهد
هوش مصنوعی: در زندان، به طور مجانی میتوانم آب بنوشم، اما نمیتوانم نان بگیرم.