شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که عشق و زیبایی معشوق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و دلش را ربوده است. او می‌گوید که اگر معشوق همچون آتش بر او ظاهر شود، اشک‌هایش جاری خواهد شد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که چشمانش به خاطر این عشق و عاطفه، چون دود برمی‌آید.
تا خط چو دود تو دل از من بربودگر روی چو آتشت به من روی نمود
هوش مصنوعی: وقتی که خط تو مانند دود دل من را برد، اگر چهرهات مانند آتش بر من نمایان شود، من چگونه میتوانم تحمل کنم؟
از ریختن آب دو چشمم ناسودآری نه عجب که آب چشم آرد دود
هوش مصنوعی: چشمانم از گریه پر آب شده، اما جای تعجب نیست چون این اشکها همانند دود میمانند.