شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق عشق و وابستگی را بیان می‌کند. شاعر خود را به نیلوفر تشبیه کرده که در آب می‌روید و تنها با تابش آفتاب (محبوب) زندگی می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که محبوب او را ننگرد و به او توجه نکند، چشمانش را نخواهد گشود و سرش را نخواهد بلند کرد. این ابیات نشان‌دهنده نیاز عمیق شاعر به حضور و توجه معشوقه‌اش است.
ای روی تو آفتاب و من نیلوفرچون نیلوفر در آبم از دیده تر
هوش مصنوعی: چهره تو مانند آفتاب است و من همچون نیلوفر آبی در آب. همچون نیلوفر در آب هستم و چشمهایم پر از اشک است.
تا تو نتابی چو آفتاب ای دلبرنگشایم دیدگان و برنارم سر
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو مانند آفتاب بدرخشی، چشمانم را نمیگشایم و سرم را بالا نمیآورم.