شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، زیبای محبوب به دیدار شاعر میآید و در حالی که گریه میکند، دستانش را به هم میفشارد. روی او از زخمها و اشکها خونین شده و چهرهاش همچون طلا درخشان است. او به مانند لالهای خوشبخت و مرواریدی تازه، جلوهگری میکند.
آمد به وداعم آن نگار دلبرگریان و زنان دو دست بر یکدیگر
هوش مصنوعی: دلبر زیبا و محبوبم به سمت من آمد، در حالی که اشک از چشمش میریخت و با ناراحتی دستانش را بر روی یکدیگر گذاشته بود.
پر خون رخش از زخم و رخ از گریه چو زربر لاله کامگار و بر لؤلؤی تر
هوش مصنوعی: صورت زیبا و خندان او از شدت درد و زخم پر از خون است و اشکهایش مانند زر بر گلی سرخ و بر مروارید تازه میدرخشد.