شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق خود به طور احساسی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر عشقش مانند ابر می‌گرید و از درد عشق، چهره‌اش زرد و غمگین شده است. او تضاد میان زردی چهره‌اش و زیبایی عشق را به تصویر می‌کشد، با این حال در دلش هنوز امیدی به بهار وجود دارد.
در عشق تو همچو ابر می گریم زاروز درد چو برگ زرد دارم رخسار
هوش مصنوعی: در عشق تو مانند ابری بیتاب و غمگین میگریم و از درد همچون برگی زرد، چهرهام غمگین و پَر از اندوه است.
از زردی روی و گریه ای طرفه نگاردر روی خزان دارم و در دیده بهار
هوش مصنوعی: من در حالی که با زردی چهره و اشکهای زیبا به یاد روی محبوبم در روزهای پاییزی هستم، در چشمانم همواره بهاری جاودان وجود دارد.