شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: شاعر با این ابیات نشان میدهد که عشق به شدت او را متأثر کرده و در وجودش آتش میافروزد. این احساس سوزان دلش را پر از دود و غم کرده و عشق به دلجویان و آرامشدهندگان نزدیک نمیشود، گویی عشق از جان او برمیخیزد و بخشی جداییناپذیر از وجودش است.
آتش به سرم همی فرو ریزد عشقدود از دل من همی برانگیزد عشق
هوش مصنوعی: عشق مانند آتشی در سر من میسوزد و شعلههای آن به احساسات و آلام درونم دامن میزند.
با دلجویان همی نیامیزد عشقگویی که ز جان من همی خیزد عشق
هوش مصنوعی: عشق با دلجویان و مهربانان ارتباطی ندارد، انگار که از عمق وجود و جان من برخاسته است.