شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او خود را مانند ابری می‌داند که از دلش خون می‌بارد و نمی‌تواند دوام بیاورد. در آتش اشک‌هایش خوشحال است و با وجود دردهایش، خود را به آتش می‌زند تا زندگی‌اش را عوض کند. به طور کلی، او از عواطف شدید و تضادهای درونی‌اش سخن می‌گوید.
من ادهمم از خون دل ابرش گردمپس طرفه نمانم که منقش گردم
هوش مصنوعی: من در دل خود غم و اندوهی دارم و از این رو رنگ و ظاهرم تغییر می‌کند، بنابراین نمیخواهم در معرض دیده شدن قرار بگیرم که در همان حال زینت پیدا کنم.
در آتش از آب دیدگان خوش گردممن انگشتم بدم که آتش گردم
هوش مصنوعی: من با اشکهایم در آتش شوق میسوزم و با لمس کردن آتش، خودم را در آتش عشق غرق میکنم.