شمارهٔ ۲۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و دردهای ناشی از عشق اشاره می‌کند. او شب را به جای بستر و آرامش، به مانند نَفَس‌های آتشین توصیف می‌کند و از شعله‌ور شدن عشق و داغی که احساس می‌کند، می‌گوید. شاعر شبیه شمعی است که از درد بر فراز آتش می‌سوزد. در واقع، عشق او مایهٔ آتش و درد در زندگی‌اش است.
شب زار به جای بستر آتش ریزمچون خاکستر به روز از آتش خیزم
هوش مصنوعی: شب که میشود، به جای خوابیدن روی بستر، آتش را در دل میافکنم و مانند خاکستر از آتش برمیخیزم.
هر گه که کند عشق تو آتش تیزماز درد چو شمع بر سر آتش بیزم
هوش مصنوعی: هر بار که عشق تو در درونم شعله‌ور میشود، از درد مانند یک شمع در آتش میسوزم و از خود بیخبر میشوم.