شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: در این چهار بیت شاعر از احساس خفقان و ناامیدی خود بدون محبوب سخن می‌گوید. او می‌گوید اگرچه در آتش بی‌محبوب نمی‌تواند آرامش یابد، ولی با اندوه نیز نمی‌تواند به راحتی از آن رهایی یابد. همچنین، صبری که از دلش رخت برنمی‌دارد، او را به رفتن وادار کرده و در نهایت اعتراف می‌کند که همه چیزهایی که در دل داشته، اکنون به زبان آورده است.
بر آتش اگر بی تو نخفتم خفتمبا انده اگر بی تو نجفتم جفتم
هوش مصنوعی: اگر در آتش به شوق تو نلرزیدم، با غم و اندوه تو از بین رفتم؛ اگر بدون تو در آتش نگریستم، از غصه و درد جان سپردم.
صبری که ز دل همی نرفتم رفتماین که همه هر چه می نگفتم گفتم
هوش مصنوعی: صبری که داشتم را هرگز ترک نکردم، در حالی که هر چیزی را که در دل داشتم، به زبان آوردم.