شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان هویتی عمیق می‌پردازد و خود را به عنوان نماد انسانیت و ارزش‌های والای انسانی معرفی می‌کند. او خود را به عنوان یک گوهر قیمتی، روحی زنده و زبانی که تمام احساسات و افکار را انتقال می‌دهد، معرفی می‌کند. این بیان نشان‌دهنده‌ی احساس افتخار و خودآگاهی عمیق اوست.
آن مرد که در سخن جهانیست منمآن گوهر قیمتی که کانیست منم
هوش مصنوعی: من آن مردی هستم که در کلام و گفتارم جهانی را در بر دارم؛ من آن گوهر باارزشی هستم که در دل زمین نهفته است.
آن تن که سرشته از روانیست منمآن گو که سرا پای زبانیست منم
هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که وجودم از روح و روان تشکیل شده است، و تمام وجودم تنها به زبان و گفتار وابسته است.