شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از احساسات غم و اندوه خود سخن می‌گوید. او مانند ابر در روزهای سرد بهمن ناله می‌کند و هر لحظه از دل و جانش گریه می‌کند. با دل روشن خود در شب تار به یاد کسی یا چیزی می‌گرید و همچون شمعی که بر اثر سوختن اشک می‌ریزد، از دل و دیده‌اش اشک می‌زند. اظهارات او نشان‌دهنده عمق درد و غم عاطفی‌اش است.
با ناله همی چو ابر بهمن گریمهر لحظه همی هزار دامن گریم
هوش مصنوعی: من مانند ابر بهمن با ناله گریه میکنم و هر لحظه احساس میکنم که هزار دامن از غم و اندوه بر تن دارم و گریهام بیشتر میشود.
با روشن دل تیره شبان من گریمچون شمع ز دل ز دیده بر تن گریم
هوش مصنوعی: با دل روشنی که دارم، در این شب تاریک، مانند شمعی که از دلش اشک می‌ریزد، بر تنم گريه میکنم.