شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گوید که به خاطر غم عشق، مانند گلی که پیراهنش پاره شده، در رنج و عذاب است. او خود را به لاله‌ای تشبیه می‌کند که از خون دلتنگی و درد، رنگ و رویش باخته است. همچنین، احساس می‌کند که مانند شاخ بنفشه افسرده و سرنگون است و از این می‌ترسد که عمرش به اندازه یک گل سمن (نعنا) کوتاه باشد. در مجموع، شاعر در این ابیات، احساس درد، ناامیدی و زودگذر بودن زندگی را بیان می‌کند.
چون گل ز غمت دریده ام پیراهنچون لاله بیالوده ام از خون رخ و تن
هوش مصنوعی: از غم تو مانند گلی که پژمرده شده، لباس خود را دریدهام و مانند لاله‌ای هستم که رنگ و روبندهام به خاطر خون رخسار و بدنم کثیف شده است.
چون شاخ بنفشه سرنگون باشم منترسم که بسی عمر نیابم چو سمن
هوش مصنوعی: من مانند شاخهای از گل بنفشه که سرش به پایین افتاده است، میترسم که زندگیام طولانی نباشد مانند گل سمن.