شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به شدت از درد و اندوه خود می‌گوید. او خود را به قمری تشبیه می‌کند که در حال ناله‌کردن است، به بلبلی که لباسش به خون آغشته شده، به طوطی‌ای که در وصف معشوقش سخن می‌گوید و به فاخته‌ای که نشان عشقش را به گردن آویخته است. این تصاویر بیانگر احساس عمیق عشق و رنجی است که شاعر متحمل می‌شود.
چون قمری زار زار می نالم منچون بلبل آلوده به خون پیراهن
هوش مصنوعی: من همچون قمری غمگین و نالان میزنم ناله، مانند بلبل که به خون پیراهنش آغشته شده است.
چون طوطی بر وصف تو بگشاده دهنچون فاخته طوق عشقت اندر گردن
هوش مصنوعی: چون طوطی که در وصف تو صحبت می‌کند و مانند فاخته‌ای که طوق عشق تو را به گردن دارد.