شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از تلخی و زهر عشق محبوبش سخن میگوید و میپرسد که آیا این زهر شیرین است یا نه. او به جستجوی عشق و زیبایی محبوبش پرداخته و در آرزوی رسیدن به آنهاست. در نهایت، از وجود زیبایی و شگفتی در تاریکی زندگیاش میگوید.
خوردم همه زهر عشق تو شکر کودیدم بتر هوای تو بهتر کو
هوش مصنوعی: من تمام تلخیهای عشق تو را خوردم، اما شیرینیاش کجاست؟ وقتی که هوای تو را بهتر میزنم، چه چیزی را میبینم؟
گر شاخ هوای تو نرفتم بر کودر تاریکی سکندرم گوهر کو
هوش مصنوعی: اگر به خاطر تو به این بیابان نیامدم، بگو در این تاریکی، گوهری کجاست؟