شمارهٔ ۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان چالشی می‌پردازد که شخصی با نادانی و گمراهی به زندگی خود ادامه می‌دهد. او اشاره می‌کند که فردی با ظاهری زیبا (مقنعی) در واقع در عمق مشکل و غم قرار دارد و این موضوع را با تمثیل‌هایی از ماهی و چاه بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به نوعی اضطراب و درد درونی اشاره دارد که در پس ظاهر زیبا نهفته است.
بنمودی مقنعی مهی ناگاهیتا هر که پدید گشت چون گمراهی
هوش مصنوعی: تو با پوشش زیبایت به گونهای خود را نشان دادی که برای هر کسی که تو را میبیند، گویی در حالت گمراهی و سردرگمی قرار گرفته است.
او داشت فرو برده به چاهی ماهیداری تو فرو برده به ماهی چاهی
هوش مصنوعی: او در حال غرق شدن در چاهی است و تو نیز در حال غرق شدن در دنیای خودت هستی.