شمارهٔ ۳۹۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تصویرسازی از طبیعت و تحولات آن می‌پردازد. اشاره به چرخش زمان و تلاش برای ایجاد نظم (پرگار) دارد و همچنین همزمانی عشق و سختی‌ها را بررسی می‌کند. شب به عنوان نماد تاریکی و صبح به عنوان نماد روشنی، در تضاد با هم به نمایش درآمده‌اند و تصویر زیبایی از تغییرات و گذر زمان ارائه می‌شود.
ای چرخ همه کار به پرگار زدیگر مهر درش مگر به مسمار زدی
هوش مصنوعی: ای چرخ فلک، تو همه چیز را به گردش درآوردی، آیا مهر و محبت را در دل کسی جا دادهای یا آن را با سختی و مشکلات نشانهگذاری کردهای؟
ای شب تو ردای خویش بر قار زدیای تیغ زدوده صبح زنگار زدی
هوش مصنوعی: ای شب، تو لباس تاریکیات را بر سطح زمین انداختی و ای صبح، تو با نوید روشنی خود بر غبار شب فائق آمدی.