شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به بحث درباره تن و روح انسانی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بدن انسان با چرخ زمان و شرایط زندگی در حال مبارزه است و احساس دلتنگی در آن تأثیری ندارد. او به تن هشدار می‌دهد که اگر تغییر نکند و احساسات خود را رها نکند، مانند سنگ سخت و بی‌تحرک می‌شود. پس باید از حالت ساکن خارج شود و در برابر چالش‌ها بایستد.
ای تن چه تنی که تا شدی فرهنگیبا چرخ و زمانه در نبرد و جنگی
هوش مصنوعی: ای بدن! چه بدنی که با تبدیل شدن به یک فرهنگ، در برابر روزگار و زمان در حال مبارزه و جنگی.
در تو نکند اثر همی دلتنگیبگداز و بریز اگر نه روی و سنگی
هوش مصنوعی: اگر در تو غم و دلتنگی اثر نکند، آن را بریز و دور کن، وگرنه چون سنگ و روی بی روح خواهی شد.