شمارهٔ ۱۵ - صفت یار گنگ می گوید
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از زیبایی و شیرینی گفتار معشوق سخن می‌گوید. هرگاه او لب باز کند، صحبت‌هایش باعث عاشق شدن شنونده می‌شود. کلماتی که از لب شیرین او می‌گذرد، به دل می‌نشینند و جدا شدن از آن‌ها سخت است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که گویی زبان او به بیان عشق و گفت‌وگوهای عاشقانه عادت کرده است.
هر گه که آن نگار شکر لب کند حدیثبر دو لبش حدیثش عاشق چو ماه شود
هوش مصنوعی: هر زمان که آن معشوق با لبهای شیرینش سخن بگوید، صحبت‌هایش برای عاشق مانند داستانی جذاب و دلنشین می‌شود، انگار که او همانند ماه زیبا و خیرهکننده است.
هر حرف از آن که بر لب شیرینش بگذردآویزد اندرو و به سختی جدا شود
هوش مصنوعی: هر کلامی که از لبهای شیرین او عبور کند، به آن‌ها چسبیده و به سختی از آن‌ها جدا می‌شود.
چونان کند حدیث که گویی کنون زبانشبرگفتن حدیث همی آشنا شود
هوش مصنوعی: داستان را به گونهای تعریف می‌کند که گویی همین حالا زبانش به گفتن آن داستان عادت کرده و با آن آشنا شده است.