شمارهٔ ۳۷ - صفت دلبر دبستانی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد یار دبستانی خود می‌افتد و او را با زیبایی‌هایی چون حوری و ماهی مقایسه می‌کند. او نور و زیبایی یار را سبب روشنایی و زیبایی جهان می‌داند. همچنین به محبتی که معلم و استاد به دانش‌آموزان می‌بخشد اشاره کرده و از یار می‌خواهد که به او به عنوان یک محبت و نعمت نگاه کند. شاعر بر اهمیت محبت و زیبایی در زندگی تأکید می‌کند.
ای یار دبستانی و دبستاننادیده چو تو دلربا و دلبر
هوش مصنوعی: ای دوست عزیزم که در دوران مدرسه با هم بودهایم و هنوز به یاد تو هستم، تو چقدر زیبا و دلنشینی!
حوری و دبستان به تو مزینماهی و محلت به تو منور
هوش مصنوعی: تو با زیبایی و علم خود زینتبخش هستی و محلهات را روشن کردهای.
از نور تو این گشته چرخ اعلاوز فر تو آن گشته خلد اکبر
هوش مصنوعی: از نور وجود تو آسمان بلند روشن شده و به خاطر وجود تو، بهشت بزرگ زیبا شده است.
گاه گاه برند اوستاد خود رابادام و شکر کودکان یکسر
هوش مصنوعی: گاهی اوقات او استاد خود را مانند بادام و شکر به کودکان معرفی می‌کند.
او را تو همی از دو چشم و از لببادام بری هر زمان و شکر
هوش مصنوعی: تو همیشه او را از دو چشم و لب بادامیاش به یاد میآوری، همچنان که او را در هر زمانی با شیرینی و زیباییاش توصیف میکنی.