شمارهٔ ۴۴ - صفت یار درودگر گفته است
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر خود را مانند پرنده‌ای می‌بیند که در پی محبوبش پرواز می‌کند و از اضطراب و ناراحتی ناشی از جدایی رنج می‌برد. او به این موضوع اشاره می‌کند که نباید از عواقب عشق و بندگی خود بترسد و در این مسیر، تمام تلاشش را می‌کند تا به محبوب نزدیک شود. در نهایت، احساس هجران و جدایی او را به یاد تیشه‌ای می‌اندازد که به کندن و تراشیدن می‌پردازد.
نزار و تافته گشتم بسان ساروی تومکن بترس ز ایزد ز عاقبت بندیش
هوش مصنوعی: من مانند ساری شدهام و دیگر توان ادامه نمییابم. از خدا نترس، زیرا سرانجامی که به آن میرسد مرا وحشتزده نکند.
چو مته تو شدم در غم تو سرگردانبسان چوب تو از اسکنه شدم دلریش
هوش مصنوعی: زمانی که در غم تو سرگردان شدم، مانند متهای شدم که در دل چوب گرفتار است و به خاطر مشکلات دلم پر از پریشانی و زخمهای ناشی از عشق تو شده است.
همیشه هجران جویی بسان اره خودبه سوی خویش تراشی همه چو تیشه خویش
هوش مصنوعی: هزار بار دوری و جدایی را تجربه می‌کند، مانند ارهای که به سمت خود میکشد و ادامه میدهد، در حالی که هرگز فراموش نمیکند که این کار مانند کندن و تیشه زدن به خود است.