شمارهٔ ۴۵ - صفت دلبر چوگان باز است
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات خود را نسبت به یک معشوق توصیف می‌کند. او می‌گوید که هنگام در آمدن معشوقش مانند ماه در آسمان می‌درخشد. دل و جان او دو نوع غم را تجربه می‌کنند: یکی از زخم‌های حاصل از عشق و دیگری از جدایی. همچنین دو گوی که یکی از خستگی چشم معشوق و دیگری از ضربه‌های چوگان او به وجود آمده‌اند، نماد دردها و احساسات عمیق او هستند.
تازان درآمد از در میدانشچون ماه آسمان یکرانش
هوش مصنوعی: او مانند ماهی که در آسمان بدون ابری درخشش دارد، با شتاب به میدان آمد.
گوی و دلم دو کوی به پیشش درهر دو غمی ز زخم فراوانش
هوش مصنوعی: من و دلام هر دو به یاد او دچار غم و درد هستیم و زخم‌های زیادی از عشق او داریم.
این گوی خسته از مژه چشمشوآن گوی جسته از سر چوگانش
هوش مصنوعی: این گوی خسته از پلک چشمان او و آن گوی فرار کرده از سر چوب بازیاش.