شمارهٔ ۶۱ - در حق دلبر کاتب گفته
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس عمیق خود را نسبت به جدایی از معشوقش بیان می‌کند. او به هنگام دوری از محبوبش، مانند قلمی زرد و لاغر و گریان می‌شود. شاعر با امید به وصال معشوق، خود را به قلم تشبیه می‌کند و ابراز می‌کند که اگر روزی به او فرمان بدهد، همچون قلم به سوی او روان می‌شود. این اشعار نشانگر شدت عشق و دلتنگی شاعر است.
تا بدیدم که شد از دست تو ای جان پدرقلم چون زر بر کاغذ چون سیم روان
هوش مصنوعی: وقتی دیدم که تو، ای عزیزم، از دست رفتی، احساس کردم که قلم بر کاغذ همچون طلا و نقره روان شده است.
من به امید وصال تو به کردار قلملاغر و زرد و نوان گشتم و گریان و دوان
هوش مصنوعی: من به خیال رسیدن به تو، مانند قلمی لاغر، زرد و ناتوان شدم و به حالتی گریان و در حال دویدن در آمدهام.
من بسان قلم ار روزی فرمان دهیمبه سر خود چو قلم گردم پیش تو روان
هوش مصنوعی: اگر روزی فرمان بدهی، مانند قلم میشوم و پیش تو به حرکت در میآیم.