شمارهٔ ۱۱ - خور روز
هوش مصنوعی: این شعر به تجلیل از روزگار و سلطنت پادشاهی به نام ارسلان می‌پردازد. شاعر به زیبایی و پرباری زمانه اشاره می‌کند و از خوشی و غنای آن سخن می‌گوید. او از خورشید، به عنوان نماد روشنی و حیات، یاد می‌کند و از باده که نمادی از شادمانی است، درخواست می‌کند. شاعر بر این باور است که عدالت و خوبی‌های پادشاهی ارسلان در جهان بی‌نظیر است و تا زمانی که او بر تخت سلطنت است، زندگی در جهان آباد و سرشار از نعمت خواهد بود.
روز خورست ای به دو رخ همچو خورتافت خور از چرخ فلک باده خور
هوش مصنوعی: در این شعر به زیبایی و درخشش روز اشاره شده است. گویی که روز مانند خورشید با چهرهای روشن و تابان میدرخشد. شاعر از ما میخواهد که از دنیای بالا (چرخ فلک) و نوشیدنیهای لذتبخش آن بهرهمند شویم و در این زیبایی غوطهور شویم.
باده خور و نیز مرا باده دهخوبی احوال زمانه نگر
هوش مصنوعی: نوشیدنی بنوش و کمی هم به من بده، تا حال و روز دنیا را بهتر ببینم.
عدل جهاندار ملک ارسلانباغ ارم کرد جهان سر به سر
هوش مصنوعی: حکومت عادلانه ملک ارسلان باعث شد که دنیا مانند باغ ارم زیبا و سرسبز شود.
آنکه چو او شاه به جود و به عدلچشم فلک نیز نبیند دگر
هوش مصنوعی: کسی مانند او که با بخشندگی و انصاف خود، حتی چشم آسمان هم نمیتواند مانند او را مشاهده کند.
تا بود از تاج سر افراز ملکباد به گیتی ملک و تاجور
هوش مصنوعی: تا زمانی که بر تاج سر پادشاه باد و قدرت در جهان حاکم باشد، پادشاه و تاج او نیز در مرتبهای بالا و افتخارآمیز باقی خواهند ماند.