شمارهٔ ۱۴ - گوش روز
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به زیبایی و جذابیت گوش‌های معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به صدای پرندگان گوش کند. شاعر خود را در شوق شنیدن موسیقی و صداها غرق کرده و از شادی و خوشی خود سخن می‌گوید. او به ملک ارسلان بن مسعود اشاره می‌کند و صفات نیک او را ستایش می‌کند، در نهایت به بخت و شانس خوب او اشاره می‌نماید.
گوش روز ای نگار مشکین خالگوش بر بط بگیر و نیک بمال
هوش مصنوعی: ای یار با موهای سیاه، گوش روز را بگیر و با دقت و لطافت نوازش کن.
من ز بهر سماع خواهم گوشبی سماعم مدار در هر حال
هوش مصنوعی: من برای شنیدن موسیقی آمادهام، نگذار در هیچ شرایطی از این لحظهها دور شوم.
من نگنجم ز شادی اندر پوستزآنکه بینم به کام نیک سگال
هوش مصنوعی: من از شادی در پوست خود نمیگنجم، چونکه میبینم در اندوختههایم چیزهای خوب و ارزشمندی دارم.
از ملک ارسلان بن مسعودملک و خسرو ستوده خصال
هوش مصنوعی: از سرزمین ارسلان بن مسعود، پادشاه و شاهزادهای با ویژگیهای ستودنی و نیکو به شمار میرود.
باد موجود کامهاش ز بختباد مسعود روزهاش به فال
هوش مصنوعی: باد خوشیها و لذتهایش از سرنوشت خوشش است و روزهایش به کام بخت خوبش میگذرد.