شمارهٔ ۱۷ - سروش روز
هوش مصنوعی: در این شعری که به راز و زیبایی روز سروش اشاره دارد، شاعر به می‌نوشیدن و لذت بردن از موسیقی و زیبایی‌های طبیعت دعوت می‌کند. با اشاره به شکوفایی بوستان و زیبایی‌های سبز، نماد عشق و جوانی را با تصویر آن صنم سبزپوش به تصویر می‌کشد. همچنین به قدرت و سلطنت شاه ارسلان اشاره می‌شود که با نوشیدنی دلپذیر قدرت و یاری الهی را داراست. در نهایت، شاعر خواهان دامن زدن به دولت و اقبال از جانب آسمان برای این پادشاه است.
روز سروش است که گوید سروشباده خور و نغمه مطرب نیوش
هوش مصنوعی: روزی از روزهای خوشایند است که سروش میگوید، باده بنوش و به آواز مطرب گوش فراده.
سبز شد از سبزه همه بوستانلعل می آر ای صنم سبزپوش
هوش مصنوعی: تمام بوستان از سرسبزی گلهای قرمز رنگ پر شده است. ای محبوب سبزپوش، لعل و زیباییات را به نمایش بگذار.
شاه جهاندار ملک ارسلانمی ز کف نوش لبی کرد نوش
هوش مصنوعی: شاهی که در دنیا حاکم است، ملک ارسلان، با لبی از جام نوشیدن، نوشیدنی خوشمزهای را سر کشید.
آنکه دهد یاری جاهش فلکوآنکه کند قوت ملکش سروش
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کسی که توانایی و قدرت خود را از آسمان و سرنوشت میگیرد، میتواند از نیروی الهی و فرشتگان نیز بهرهمند شود.
تا به ابد دولت و اقبال راباد گشاده سوی فرمانش گوش
هوش مصنوعی: تا ابد بهشتی و خوشبختی بر او آرمیده باشد و همیشه به نیکویی به فرمانش توجه شود.