شمارهٔ ۲۷ - آسمان روز
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شادی و لذت از نوشیدن باده اشاره می‌کند و از روح و جان دعوت می‌کند تا با باده شاد شوند. او بر این باور است که باده می‌تواند خوشی و نشاط را به زندگی بیاورد. همچنین، از خورشید و زیبایی‌های آن به عنوان منبع شکر و شادی یاد می‌کند و به ستایش از سلطان جهان می‌پردازد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که با خوشی و ستایش، دنیا به زیبایی و شادی پر خواهد شد.
آسمان روز ای چو ماه آسمانباده نوش و دار دل را شادمان
هوش مصنوعی: ای آسمان روز، مانند ماه زیبا هستی، پس باده بنوش و دل را شاد کن.
جان ز باده شاد کن زیرا که عقلباده را بیند همی شادی جان
هوش مصنوعی: با نوشیدن باده، روح خود را شاد کن، زیرا که عقل در مینوشی شادی جان را مشاهده می‌کند.
هر زمان باده خور ای تازه چو گلتازه کن شادی به باده هر زمان
هوش مصنوعی: هر زمان که باده مینوشی، مانند گل تازه و شاداب باش و با نوشیدن باده، شادی را در خود زنده کن.
شکر جوی از جود خورشید ملوکمدح خوان در صدر سلطان جهان
هوش مصنوعی: از نعمتهای خورشید و بخششهای آن بهرهمند شو و زیبایی‌های زندگی را با ستایش در حضور بزرگترین پادشاه به تصویر بکش.
تا تو را گردد جهانی شکر گویتا تو را باشد جهانی مدح خوان
هوش مصنوعی: به خاطر تو جهانی پر از شکر و ستایش برایت خواهد بود و همه به تو مدح خواهند گفت.