شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و وابستگی شدید به معشوق است. شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید و به معشوق توصیه می‌کند که دل و دین خود را به دیگران نسپرد و در خطر نیفتد. او به معشوق نگران از ناراحتی‌های ناشی از عشق و بی وفایی می‌گوید و از او می‌خواهد که به روابط خودش توجه کند و به او اجازه دهد که دوباره عشق و محبت را تجربه کند. در کل، این شعر بیانگر حسرت و نگرانی در ارتباط با عشق و وفاداری است.
ای برده دل ما و سپرده دل خود راآتش زده با خرمن ما حاصل خود را
هوش مصنوعی: تو که دل ما را به اسارت گرفتهای و دل خود را به کسی دیگر سپردهای، با آتش عشق خود، همهٔ داشته ما را سوزاندهای.
تو دین و دل خویش سپرده بحریفانما یاوه سپرده بتو دین و دل خود را
هوش مصنوعی: تو دین و دل خود را به دوستان ما سپردهای یا اینکه به تو دین و دل خود را سپردهاند.
ای مرغ دلت بسمل ترکان کماندارمسپار بدست دگران بسمل خود را
هوش مصنوعی: ای پرندهی دل من، تو را به تیرهای کمانداران ترک بسوزان. اجازه نده که دیگران زخمهای خود را به تو وارد کنند.
ما داد تو زان ترک جفا جوی بخواهیمگر باز نمائی تو بما قاتل خود را
هوش مصنوعی: ما از تو خواهش میکنیم که اگر میتوانی، به ما نشان بده که چطور میتوانیم از دست آن شخصی که به ما آسیب رسانده است، انتقام بگیریم.