شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شب رویایی و خوشگذرانی با معشوق سخن می‌گوید. او از وعده‌های معشوق سخن می‌گوید که قرار است با زیبایی خود او را به وجد آورد و در جمعی پر از شادی و سرور او را قرار دهد. شاعر خود را مانند یک پادشاه بر تخت نشسته تصور می‌کند و معشوق را در خدمت خود می‌بیند. او از بوسه‌های شیرین و شراب لذیذی که معشوق به او می‌دهد، یاد می‌کند. در ادامه، شاعر به خواب معشوق و حالاتی که پس از نوشیدن شراب برای او رخ می‌دهد اشاره می‌کند و در نهایت با توصیف زیبایی‌های معشوق و لحظات شیرین با او به پایان می‌رسد.
امشب آن ترک وعده داده مرابزم عیش و طرب نهاده مرا
هوش مصنوعی: امشب آن دختر زیبایی که وعده داده بود، مرا به جشن و شادی دعوت کرده است.
وعده فرموده تا بمشکوی خویشبه کشد با رخ گشاده مرا
هوش مصنوعی: او وعده داده که با چهرهای بشاش و مهربان، به من توجه کند و مرا به سوی خود بخواند.
من بمسند چو شاه تکیه زنماو بخدمت شود ستاده مرا
هوش مصنوعی: وقتی من بر تخت پادشاهی نشستهام، او در کنارم ایستاده و به خدمت من مشغول است.
هی دهد از دو لعل بوسه مراهی دهد با دو جام باده مرا
هوش مصنوعی: او مدام از لبی زیبا بوسهای به من می‌دهد و همچنین با دو جام شراب، مرا سیراب می‌کند.
چون شود خواب او زبستر خوابکند از پرنیان ساده مرا
هوش مصنوعی: وقتی او از سادگی خود در خواب میرود، من را هم در خواب می‌کند.
چون فزون خورد باده و شد مستشود اندر بر اوفتاده مرا
هوش مصنوعی: وقتی که شراب زیادی نوشید و مست شد، به خواب عمیق رفت و من هم در کنارش افتادم.
وان یکی ساعد بلورین راتا سحرگه کند و ساده مرا
هوش مصنوعی: این بیت به تصویری زیبا اشاره دارد که شخصی با دستی شفاف و ظریف به سراغ من میآید و در طول شب تا صبح، مرا با سادگی خود محسور می‌کند. این تصویر حس آرامش و زیبایی را القا می‌کند و نشاندهنده تأثیر عمیق آن شخص بر روح و ذهن من است.