شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی به معشوق است. شاعر می‌گوید که مهر معشوق در دل او و دیگران نهادینه شده و جدایی از او سرنوشت ما را رقم زده است. آن‌ها در جستجوی معنا و حقیقت، به خاک و روزگار می‌نگرند و امیدوارند که روزی به معشوق برسند. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر به خاطر عشق به جهنم بروند، یاد دوست برای آن‌ها بهشت است. او همچنین اشاره می‌کند که در بحث‌های مذهبی، زیبایی و فضایل معشوق بیشتر از هر چیز دیگری مهم است و او را به کعبه تشبیه می‌کند.
آنکو سرشت مهر تو اندر سرشت ماهجر تو را نوشت چرا سرنوشت ما
هوش مصنوعی: آن کسی که محبت تو را در وجود ما قرار داده، چطور میتواند جدایی تو را به عنوان سرنوشتمان رقم بزند؟
گشتیم خاک ما، که مگر دست روزگارروزی زند ببام و در دوست خشت ما
هوش مصنوعی: ما در محنت و سختی هستیم و امیدواریم که روزی تغییراتی در زندگیمان پیش بیاید و بخت ما به گونهای باشد که به دوستی برسیم که به ما در این مسیر کمک کند.
ما را بجرم عشق بدوزخ اگر برندباشد خیال دوست بدوزخ بهشت ما
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق ما را به جهنم ببرند، باشد، چرا که خیال دوست برای ما بهشت است.
از ما مپرس حرف و خیالات کفر و دینابروی اوست کعبه و کویش کنشت ما
هوش مصنوعی: از ما نپرسید دربارهی حرفها و تفکراتی که مربوط به کفر و دین میشود، چون ابروی او به اندازهای باارزش است که کعبه و معبزش در برابر آن هیچاند.