شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به حس پوچی و بحران هویتی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که به رغم اینکه جهان پیرامون می‌تواند آباد باشد، او در درون خود خراب است. همچنین، با تشنگی برای آگاهی و دانایی، از چشم جهانی‌اش درخواست دریا سرشک می‌کند تا بار دیگر خود و همه چیزهایی که آموخته را بشوید. شاعر در حالی که خواب است، به بیداری و مقابله با حقیقت وجودش فکر می‌کند و از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند با خویش به حساب و کتاب بپردازد. او به نوعی داوری درونی اشاره دارد و در نهایت، به شکستن قید و بندهای خود برای رسیدن به حقیقت و عظمت تشویق می‌کند.
من خرابم شش جهت آباد باشد یا خرابآرد گشتم من بگردد یا نگردد آسیاب
هوش مصنوعی: من در وضعیتی بد قرار دارم، فرقی نمیکند که دنیا در حال پیشرفت باشد یا در حال نابودی، من همچنان به دگرگونیها و چرخشها ادامه میدهم.
خواهم ایچشم جهان بین از تو یک دریا سرشکتا بشویم هر چه خواندم از همه علم و کتاب
هوش مصنوعی: من از تو میخواهم که چشمان بینای تو به من اجازه دهد تا دریایی از اشک بریزم، تا بر اثر این اشک، هر آنچه را که از علم و کتب خواندهام، فراموش کنم و پاک شوم.
بوالعجب خوابی که میدانم بخوابستم ولیره به بیداری نیارم بردن از این طرفه خواب
هوش مصنوعی: عجب خوابی است که میدانم خوابیدهام، اما نمیتوانم از آن بیرون بیایم و بیدار شوم. این خواب چه عجیب است!
چون نپردازم حساب خویشتن با خویشتنمن که می بینم بچشم خویشتن یوم الحساب
هوش مصنوعی: زمانی که به حساب کارهای خودم با خودم نمیپردازم، میبینم که روز حسابرسی را با چشمان خودم تجربه میکنم.
داوری دارم بسی با خویش ای داود وقتداوری کن چون ترا داده است حق فصل الخطاب
هوش مصنوعی: من با خودم قضاوتهای زیادی دارم، ای داود، حالا زمان قضاوت است، چون حق قضاوت به تو داده شده است.
خویش را از خویش بشکن تا شوی ای قطره بحراز تهی مغزی چرائی باد در سر چون حباب
هوش مصنوعی: برای رهایی از محدودیتها و دستیابی به حقیقت، باید از خودخواهی و محدودیتهای درونیات عبور کنی. مانند قطرهای که می‌تواند به درون دریا بپیوندد، برای این کار باید مسائل بیاهمیت را کنار بگذاری و خود را خالی کنی تا به عمق وجودت پی ببری. در غیر این صورت، مانند حبابی هستی که با وزش باد میشکند و به سرنوشتش دچار میشود.