شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تضادهای دینی و معنوی می‌پردازد. شاعر به زاهدان می‌گوید که گرمی و آسایش در عبادت‌های خشک و سرد آنها نیست، بلکه او در دنیای عشق و میکده‌ها آرامش را می‌یابد. او بر این باور است که اگر سخنان عارفانه عجب‌های معنوی را از دست بدهند، ناقص و ناتمام خواهند بود. همچنین به اهمیت پرسش از دانشمندان اشاره می‌کند تا راه‌های صحیح ایمان و عرفان را دریابند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که در پی عناصری که اسیر قید و بندهای ظاهری هستند، نروند، زیرا در این راه‌ها انسان ممکن است به دام بیفتد.
بکیش زاهدان گرمی حرام استمرا دیر مغان بیت الحرام است
هوش مصنوعی: شما زاهدان با گرمی و حرمت مذهب را نمیپسندید، اما مکان عبادت مغان و فضای آن برای من مقدس و ارزشمند است.
ترا در خانقه باب المراد استمرا در میکده دارالسلام است
هوش مصنوعی: تو در خانقاه به هدف و مقصود میرسی، اما من در میکده به آرامش و دلخوشی میافتم.
حدیثی شیخ اگر از موهبت راندپسندیده است اما ناتمام است
هوش مصنوعی: اگر سخنی از یک شخص دانا درباره بخشش و عطا گفته شود، آن سخن اگرچه خوب و پسندیده است، اما کامل و جامع نیست.
نهان راهی است از حق تا دل خلقبپرس از شیخ شهر آن ره کدام است
هوش مصنوعی: در دل هر انسانی، راهی پنهان وجود دارد که او را به حقیقت میرساند. برای یافتن این مسیر، میتوانی از عالم شهر بپرسی که آن راه کدام است.
اسیر رشته تسبیح و زنارمشو ایدل که در ره، هر دو دام است
هوش مصنوعی: در دام دنیا و امور مادی گرفتار نشو، زیرا هر دو چیز میتواند تو را به اشتباه و انحراف بکشاند.