شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود می‌گوید که زمان صبح فرا رسیده و دیگر زمان خواب نیست. او می‌طلبد که محبوب بیدار شود زیرا وقت نوشیدن شراب و لذت بردن از دنیا است. شاعر تأکید می‌کند که می باید به خواب نرود و از شراب استفاده کند، چرا که این شراب می‌تواند خمار را دور کند و باعث آرامش خاطر شود. او به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند و این زیبایی‌ها را با چیزهای دیگر مقایسه می‌کند. در پایان، شاعر هشدار می‌دهد که امشب شب قدر است و باید از هر لحظه آن بهره برد.
شد وقت سحر چشم تو تا چند بخواب استبرخیز که هنگام می و گاه شراب است
هوش مصنوعی: صبح نزدیک است و چشم تو هنوز خوابآلود است. بیدار شو، چون زمان نوشیدن و لذت بردن از شراب فرا رسیده است.
تا باده ننوشی نرود خوابت از سرمی دفع خمار آمد و می داروی خواب است
هوش مصنوعی: تا وقتی که باده ننوشی، خواب از سرت نمیپرد. میدانی که می‌تواند خمار را دفع کند و نوشیدنی خوابآور است.
آن جام نه جام است که آبی است فسردهوان باده نه باده است که یاقوت مذاب است
هوش مصنوعی: این جام که در نظر میآید، فقط یک جای خالی است و آبی که در آن است، سرد و بیروح به نظر میرسد. همچنین این نوشیدنی هم آن بادههای دلچسب نیستند، بلکه چیزی شبیه به یاقوتی ذوب شده و بیمزهاند.
آن لعل نه لعل است که آن چشم خروس استوان زلف نه زلف است که آن پر غراب است
هوش مصنوعی: این جمله به توصیف زیباییهای شخصیتی میپردازد و می‌گوید که آن چیزی که به نظر میرسد، واقعاً همان نیست. لعل (جواهر) به زیبایی و درخشش اشاره دارد، اما در اینجا به چشمانی شبیه به چشم مرغ و زلفی که شبیه به پر یک کلاغ است، اشاره می‌کند. در واقع، شاعر میخواهد بگوید که زیبایی‌ها و ویژگیهای ظاهری ممکن است در واقعیت متفاوت باشند و چیزی که به نظر میرسد، نشاندهندهی حقیقت نیست.
گوئی که خوری باده و گویم بلی آریالبته خورم این چه سوال و چه جواب است
هوش مصنوعی: انگار که میگویی آیا شراب مینوشی و من میگویم بله، البته که مینوشم. این چه سوالی است و چه پاسخی است!
آنده مخور و دمی بخور و ساعت بشمارکامشب شب قدر است و دگر روز حساب است
هوش مصنوعی: نگران آینده نباش و لحظهای را غنیمت بشمار، زیرا امشب شب قدر است و فردا روز حسابرسی است.