شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و رمز و رازهای عشق و شیدایی می‌پردازد. شاعر به گفتگو با گیسوان محبوب و عواطف ناشی از آن اشاره می‌کند و در شب تاریک از رازهای لبانش سخن می‌گوید. همچنین حکمت‌های عشق و دیوانگی را بررسی می‌کند و می‌کوشد تا عمق احساسات را با استفاده از تمثیل‌های شمع و پروانه بیان کند. در نهایت، این شعر تجلیاتی از عشق را در حالت مستی و بیخود بودن توضیح می‌دهد.
ز گیسویت سخن با شانه گفتندشبی تاریک بود افسانه گفتند
هوش مصنوعی: در شبی تیره و تار، شانهای با گیسوان تو صحبت کرد و داستانی را به تصویر کشید.
گر از لعل لبت گفتند رازیحدیثی از لب پیمانه گفتند
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی و راز لبهای تو سخن بگویند، من نیز داستانی از لبهای پیمانه (شراب) را روایت میکنم.
چه حکمت بود کز زنجیر زلفتحدیث عقل با دیوانه گفتند
هوش مصنوعی: چطور ممکن است که از زنجیر موی تو، داستان عقل را برای دیوانهای تعریف کنند؟
بهشیاری نیارستند گفتنبمستی بیخود و مستانه گفتند
هوش مصنوعی: در حالت بیداری، کسی جرأت نکرد در مورد مستی و بیخود بودن صحبت کند، اما در حالت مستی، با شجاعت و سرخوشی از این موضوع سخن گفتند.
حدیث از شمع و از پروانه در جمعاگر گفتند بی پروانه گفتند
هوش مصنوعی: اگر در جمعی درباره شمع و پروانه صحبت کنند و کسی بگوید که بیپروانه تنها شمع است، در واقع از آنچه که بین این دو وجود دارد، غفلت میشود. پروانه به شمع وابسته است و بدون آن معنایی ندارد.