شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و魅魅ی فردی است که شاعر به توصیف آن می‌پردازد. ترک با موهای سبز و لبانی شبیه لعل و یاقوت در حال وعده بی‌پایان بوسه و خنده است. چشمان مست او در ناز و عتاب اثر جادویی دارند و محبت و قهر او ناگهانی و بی‌دلیل است. در روزی از فروردین، زلف او شبیه مه است و قامت او همچون سرو آزاد است. شاعر به دیگران توصیه می‌کند که با دو چشمان او درشت سخن نگویند، چرا که او در حالت مستی و تب است.
ترک من سبزه گرد لب داردلعل یاقوت گون سلب دارد
هوش مصنوعی: یک جوانی با ویژگیهای خاص و زیبا وجود دارد که موهایش شبیه به سبزه است و بر لبانش رنگی شبیه به لعل و یاقوت دارد.
میدهد وعده های بوس و کنارخندهائی که زیر لب دارد
هوش مصنوعی: او وعدههایی از بوس و العان و لبخندهای مخفیانهای که زیر لب دارد، ارائه میدهد.
چشم مستش بگاه ناز و عتابجادوئیهای بوالعجب دارد
هوش مصنوعی: چشم زیبای او در هنگام ناز و قهر، جاذبهای شگفتانگیز و سحرآمیز دارد.
گه بود لطفهای بی سببشنیز گه قهر بی سبب دارد
هوش مصنوعی: گاهی او به نیازی بی‌دلیل محبت می‌کند و گاهی نیز بدون هیچ دلیلی قهر می‌کند.
گرد یک نیمه روز فروردینزلفش از تیره مه دو شب دارد
هوش مصنوعی: در یک نیمه روز از فروردین، تارهای موی او چنان عمیق و تیره هستند که انگار دو شب را در خود جای دادهاند.
قامتش همچو سرو آزاد استسرو دیدی که بر رطب دارد
هوش مصنوعی: قد او مانند درخت سرو است که آزاد و راست قامت است. آیا درخت سروی را دیدهای که بر میوههای خرما آویزان شده باشد؟
با دو چشمش سخن درشت مگویزانکه مست است و نیز تب دارد
هوش مصنوعی: با دو چشمش با لحن تند صحبت نکن، زیرا که او مست است و تب دارد.