شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تفاوت‌های بین حالات و وصف‌های مختلف مومنان و عارفان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که در مجالس مختلف، افراد به بیان اسرار و حقایق می‌پردازند: گاهی با زبان شعر و می‌گو، و گاهی با حالاتی دیگر. او تعجب می‌کند که این راز عمیق همچنان در دل باقی مانده و با وجود اینکه در محافل مختلف بارها مطرح شده، باز هم به خوبی بر زبان نمی‌آید. در نهایت، شاعر به پیچیدگی احساسات و درونیات انسان‌ها و ناتوانی در بیان واقعیات درونی اشاره دارد.
مثال مومن از مزمار گفتندبیکدم صد هزار اسرار گفتند
هوش مصنوعی: شخصیت مومن مانند صدایی دلنشین است که در یک لحظه، رازهای بسیاری را در خود جا میدهد و به دیگران منتقل می‌کند.
حقایق را بصورت در مجازاتسخن از حذف و از اضمار گفتند
هوش مصنوعی: حقایق به گونهای در مجازات بیان میشوند که از حذف و پنهانسازی سخن میگویند.
حدیثی بر سر منبر سرودندمثالی بر در خمار گفتند
هوش مصنوعی: در یک سخنرانی یا مراسم مذهبی، داستانی یا مثالی نقل کردند که مربوط به فضایی شاداب و پرنشاط بود، و این موضوع در محلی که مربوط به نوشیدنیها و خوشگذرانیها بود، بیان شد.
گهی با شیشه و ساغر سرودندگهی با خرقه و دستار گفتند
هوش مصنوعی: گاهی با سرودن شعر و نوشیدن شراب، اوقات خوشی را سپری کردند و گاهی با لباسهای مذهبی و در حالت احترام، سخنانی را بیان کردند.
گهی مستان و پاکوبان بدستانزمانی عاقل و هشیار گفتند
هوش مصنوعی: گاهی انسان‌ها در حال شادی و خوشی هستند و به طرب و دستافشانی مشغولاند، و در زمانی دیگر ممکن است عاقل و هوشیار بهنظر برسند.
گهی سر در درون چه سرودندگهی رخ بر رخ دیوار گفتند
هوش مصنوعی: گاه انسان در دل خود رازهایی را میاندیشد و گاه از روی ناچاری یا نیاز، ترس و احساساتش را بر دیوارها و محیط اطرافش میگوید.
عجب دارم که در دل ماند این رازبهر محفل اگر صدبار گفتند
هوش مصنوعی: عجب میکنم که این راز در دل من باقی مانده، حتی اگر در جمعهای مختلف بارها دربارهاش صحبت کنند.
عجب تر آنکه از دل بر زبان نیزنیاید گرچه زان بسیار گفتند
هوش مصنوعی: جالب اینجاست که حتی اگر چیزی از دل برآید، هیچگاه به زبان نمی‌آید، با اینکه دربارهاش خیلی صحبت شده است.