شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوقی با طره‌ای آشفته و چهره‌ای مانند گل صحبت می‌کند. چشمان نرگس‌وار او در نیمه شب، نیمه‌ای بیدار و نیمه‌ای دیگر خفته است. او در حال نوشیدن شراب و غرق در بیخودی است و این حالت باعث شده که احساسات عمیق و ناگفتنی را بیان کند. شب به آرامی و در حین مستی می‌گذرد و در نهایت، عشق او را به قدری خوشحال و خوشبخت کرده که همچون یاقوت و الماس درخشان و با ارزش است.
دوش ترک مست ما با طره آشفته بودچهر گلگونش بسان سرخ گل، بشکفته بود
هوش مصنوعی: شب گذشته، یار ترک ما با موهای پریشان حضور داشت. چهرهاش چون گل سرخ، زیبا و شاداب به نظر میرسید.
نرگس مستانه اش از بیخودی تا نیمه شبنیمه ای بیدار بود و نیم دیگر خفته بود
هوش مصنوعی: نرگس، که حالتی دیوانهوار دارد، تا نیمه شب در حال بیداری بود و نیمه دیگرش خوابش برده بود.
پسته خاموش او با باده نوشان خرابدر مقام بیخودی ناگفتنی ها گفته بود
هوش مصنوعی: پسته خاموشی که در دست او بود، در کنار نوشیدنیها، در حال مستی و بیخود شدن، سخنانی شنیدنی و ناگفتنی را بر زبان آورد.
می کشید و رام شد از سرکشی آرام شدنیمه شب آشفته و وقت سحر آلفته بود
هوش مصنوعی: در نیمه شب، زمانی که همه چیز آشفته بود و قبل از طلوع صبح، آرامشی ایجاد شد و سرکشی به پایان رسید.
وقت آن عاشق خوش و فرخنده کش تا نیمه شبحقه یاقوت با الماس مژگان سفته بود
هوش مصنوعی: زمان آن است که این عاشق خوشحال و سعادتمند به سراغ لحظات شیرین برود، چرا که تا نیمه شب زیبایی چشمانش به مانند درخشندگی یاقوت و الماس است.