شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: این شعر توصیف لحظه‌ای از صبح است که با صداهای خوش و زیبای طبیعت آغاز می‌شود. صبح، شب تاریک را کنار می‌زند و شادی و نشاط از آسمان به زمین می‌ریزد. در این حال، باده‌کش‌ها در میخانه با شوق و شادمانی حاضر می‌شوند و فضای جشن و سرور ایجاد می‌کنند. دختر زیبای گل، با زینت‌های خاص خود، همچون عروس در این جشن می‌درخشد و جاذبه‌ای خاص به مراسم می‌بخشد.
نوبتی صبح فرو کوفت کوسرفت شب تیره بچهر عبوس
هوش مصنوعی: صبح به آرامی شروع به آواز خواندن کرد و صدای کوسش را به گوش رساند، در حالی که شب تاریک و با چهرهای عبوس، در حال رفتن بود.
باده کشان را رسد از عرش دلنغمه سبوح ز بانگ خروس
هوش مصنوعی: شراب نوشان از عرش آسمان صدای زیبایی مانند آواز خروس میشنوند.
بر در میخانه دل حلقه زدمهر درخشنده پی خاکبوس
هوش مصنوعی: در جلوی میخانه، قلبم با عشق و محبت به در زدم، همچون خاکی که به مسافت میرود.
ساقی مستان ز طرب پا نهادبر سر خورشید بر غم مجوس
هوش مصنوعی: ساقی، جام پر از شادی را به دست گرفت و با شوق و نشاطی بینظیر بر فراز خورشید رفت و غم و اندوه مجوس را فراموش کرد.
دختر رز با دو صد آئین و نازجلوه گر آمد ز طرب چون عروس
هوش مصنوعی: دختر گل با زیبایی و لطافت خاصی به عرصه آمد و مانند عروسی شاداب و خوشحال به نمایش گذاشت.