شمارهٔ ۲۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبت و ارزشمندی معشوق اشاره می‌کند و از ناتوانی خود در قدردانی از او سخن می‌گوید. او تمام دارایی‌هایش را کم ارزش‌تر از محبت معشوق می‌داند و حتی عمر خود را هم برای وفاداری به او ناچیز می‌شمرد. شاعر از معشوق می‌خواهد که دلش را بپذیرد و ابراز می‌کند که جز شکرگزاری از خداوند، چیزی در مقابل مهربانی‌های او ندارد. در کل، شعر به بیان مقام بلند معشوق و ناتوانی شاعر در ابراز وفاداری و قدردانی از او می‌پردازد.
زر چه باشد که نثار کف پای تو کنمکه سر آن قدر ندارد که فدای تو کنم
هوش مصنوعی: چه ارزشی دارد که زر و سیم را برای پای تو بریزم، در حالی که سر من آنقدر ارزشمند نیست که بخواهم آن را فدای تو کنم.
سروزر، یا دل و جان، هر چه بگنجینه مراستبوفای تو نیرزد که بهای تو کنم
هوش مصنوعی: هر چیزی که در من هست، چه جسمی و چه روحی، ارزش زیادی ندارد و من به خاطر تو حاضر نیستم آن را فدای تو کنم.
بس عزیز است و گرانمایه مرا عمر عزیزلیکن آن عمر که در کار وفای تو کنم
هوش مصنوعی: عمر من بسیار ارزشمند و گرانبهاست، اما عمرم را فقط در راه وفای تو صرف میکنم.
گر برای من دلخسته رود دور فلکطوق و یاره زمه و مهر برای تو کنم
هوش مصنوعی: اگر برای من دلشکسته، زمانه دور شود، من طوق و زینت و محبت را برای تو فراهم خواهم کرد.
از دل و دیده در این خانه دو منزل داریتا کدامین به پسندی تو که جای تو کنم
هوش مصنوعی: در دل و چشم من، تو جایگاه دوگانهای داری؛ حالا بفرما کدام یک را میپسندی تا من تو را در آن مکان قرار دهم.
خلوت خاص تو کردم دل و از من بپذیردیده را نیز که دهلیز سرای تو کنم
هوش مصنوعی: من برای تو یک فضای خصوصی ایجاد کردهام و از تو میخواهم که چشمم را هم بپذیری، تا بتوانم آن را به راهرو خانهات تبدیل کنم.
لطفها کردی و من هیچ نیارم کردندر جزای تو، مگر شکر خدای تو کنم
هوش مصنوعی: تو لطفهای زیادی به من کردی و من هیچ چیزی جز شکرگزاری از خداوند برای تو ندارم.