شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر بی‌تفاوتی و عدم توجه به زرق و برق دنیا و مسایل غیرضروری است. شاعر از باده و نوشیدنی به عنوان نمادی از لذت‌های زودگذر و لحظات شیرین زندگی یاد می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که تنها به لحظه حال اهمیت می‌دهد و به فکر فردا نیست. او می‌گوید که حتی اگر تمام دنیا را هم به او بدهند، حاضر نیستند از لحظه حال خود کناره‌گیری کنند. در واقع، او از افرادی که به دنبال گفتگوهای بیهوده و فلسفی هستند، می‌خواهد که وقت او را هدر ندهند و به نوعی از زندگی لذت ببرند. به‌طور کلی، این شعر تمایل به قناعت و ساده‌زیستی را نشان می‌دهد و تأکید می‌کند که بهتر است بر لذت‌های واقعی تمرکز کنیم.
باده پیش آر که ما گوش بغوغا ندهیمنقد امروز باندیشه فردا ندهیم
هوش مصنوعی: شراب را به پیش بیاور، زیرا ما به هیاهو و سر و صدا توجه نمیکنیم و به خوبیهای امروز فکر کنیم و نه به دغدغههای فردا.
ما نداریم بجز یکدم و این یکدم راگر دهی ملک ثری تا بثریا، ندهیم
هوش مصنوعی: ما چیزی جز یک لحظه در اختیار نداریم و اگر تمام دنیا را هم به ما بدهی، حاضر نیستیم این لحظه را ترک کنیم.
در نثار قدم باده کشان خاک کنیمنقد عمری که بدنیا و به عقبی ندهیم
هوش مصنوعی: بیایید زندگیمان را در خوشی و لذت گذرانده و از آن بهرهمند شویم، چرا که هیچ ثمرهای از زندگیمان به دنیا یا آخرت نخواهیم داد.
جام کیخسرو و آئینه اسکندر راکه دل ماست، بصد کشور دارا ندهیم
هوش مصنوعی: ما هرگز جام کیخسرو و آینه اسکندر، که مراد و دل ما هستند، را به هیچ دارایی و ثروتی در جهان نمیدهیم.
وقت ما را مبر ایخواجه ببیهوده سخنباخبر باش که مازر بتماشا ندهیم
هوش مصنوعی: ای خواجه، وقت ما را بیهوده تلف نکن. ما در حالتی نیستیم که صرفاً به تماشای تو بپردازیم و حرفهای بیمعنی بشنویم.
هر چه موجود بود غایت مقصود بودفکر و اندیشه بتصویر و تمنا ندهیم
هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد، هدف نهایی اندیشه و تفکر ماست و نباید در ترسیم و آرزوهایمان به آن بپردازیم.
دست از ما بکش ایخواجه که ما دست ادبجز بمینای می و ساغر صهبا ندهیم
هوش مصنوعی: ای آقا، از ما فاصله بگیر، چون ما تنها به خاطر شراب و لیوان آن، رفتار مودبانهای از خود نشان نمیدهیم.