شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از لذت‌های زندگی و نوشیدن شراب صحبت می‌کند. او صراحی (شیشه شراب) و باده‌ای ناب دارد که باعث خوشحالی‌اش می‌شود. در مقابل زاهدان و کسانی که به زندگی زاهدانه و بی‌حالی اعتقاد دارند، او از شیرینی زندگی و به دوری از غم و اندیشه‌های سخت لذت می‌برد. او به جای تفکر در مورد غم‌ها، ترجیح می‌دهد با بی‌هوشی ناشی از شراب، از عقل و آگاهی فاصله بگیرد.
من صراحی بزیر کش دارمبمی ناب وقت خوش دارم
هوش مصنوعی: من یک شیشهٔ شراب دارم که سرازیر می‌شود و در این لحظهٔ شاد زندگی از نوشیدن آن لذت میبرم.
در بر زاهدان یاوه سرایلفچ افتاده لب خمش دارم
هوش مصنوعی: در کنار زاهدان که به بیهوده سخن میگویند، من زبانم را بستهام و سکوت اختیار کردهام.
وقت شیرین از آن عزیزتر استکه باندیشه رو ترش دارم
هوش مصنوعی: زمانی که با عزیزان میگذرانیم، از آنچه که با نگرانی و ناراحتی فکر میکنیم، با ارزشتر است.
غم و اندیشه را به بیهوشیمی گسارم که عقل وهش دارم
هوش مصنوعی: من غم و نگرانیهایم را به فراموشی میسپارم؛ زیرا عقل و هوش دارم.