شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود به دوست سخن می‌گوید و بیانگر قربانی شدن در این راه است. او به محدودیت‌ها و چالش‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که ما با مشکل و غم به سوی دوست آمده‌ایم. شاعر ازنظر غم و فقدان، خود را در مقایسه با دیگر عاشقان معرفی می‌کند که بی‌پیرهن آمده‌اند، و نشان می‌دهد که عشق حقیقی فراتر از ظواهر است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هدفشان دیدن زیبایی‌های دوست و گلشن عشق است و به عاقبت شوم عشق اشاره دارد که ممکن است به مرگ یا جدایی بینجامد. در نهایت، شاعر به تناقضات عشق و دوستی می‌پردازد و نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با دشمنی‌ها، عشق و دلدادگی ادامه دارد.
در کوی دوست با غم و باشیون آمدیمبی مرحبا بدادن جان و تن آمدیم
هوش مصنوعی: ما به خانه دوست آمدیم با دلتنگی و غم، و با اینکه کسی به ما سلام نکرد، جان و تنمان را در این راه تقدیم کردیم.
عشاق جمله گر تن بی پیرهن شدندما را ببین که پیرهن بی تن آمدیم
هوش مصنوعی: عشاق اگرچه بدون لباس و بیپوشش شدند، ما را ببین که حتی بدون بدن هم آمده‌ایم.
ای کدخدای ده نظزی کن بر این گداکاخر نه بهر خوشه بر خرمن آمدیم
هوش مصنوعی: ای سرپرست روستا، به من توجه کن، زیرا من به عنوان یک درخواست کننده و نیازمند، به اینجا آمدهام نه به خاطر خوشگذران کردن، بلکه برای کسب نفع از زحمات تو.
ما را نه حسرت است بگلچین نه باغبانما خود زبهر دیدن این گلشن آمدیم
هوش مصنوعی: ما نه از گلچین و نه از باغبان دل تنگی داریم؛ ما خود به خاطر تماشای این گلستان آمده‌ایم.
گفتند میکشد همه کس را، بدین امیدتیغ و کفن ابر کف و بر گردن آمدیم
هوش مصنوعی: گفتند که همه را میکشد، با این امید که تیغ و کفن بگیرد و در گردن بیفتد، ما هم آمدیم.
گفتم ز دیده چون بدلم راه کرده ای؟گفتا چه خور بخانه از این روزن آمدیم
هوش مصنوعی: با خود گفتم: تو چگونه به دل من نفوذ کردهای؟ او پاسخ داد: چطور میتوانی به درون خانهام بیایی با وجود این پنجرهی کوچک؟
نبود عجب اگر بسر کوی دوست مابا پای خویشتن ز پی کشتن آمدیم
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر برای دیدار دوست، با پای خود به سمت او آمده‌ایم و حتی اگر به خاطر او به خطر بیفتیم.
دیدیم دوست دشمن جانیست با حبیبما هم بدین خیال بر دشمن آمدیم
هوش مصنوعی: ما فکر میکردیم که دشمن در حقیقت جانی ندارد، پس با این اعتقاد به سمت دشمن رفتیم.